Lesarinnlegg:

Eg er i musikalsk ubalanse. Disharmoni.

Illustrasjonsfoto:   Foto: Henrik Sørensen

Meninger

Eg høyrer om innsparingstiltak og ei mogleg nedlegging av alderspsykiatrisk døgnpost. Det uroar meg. Det uroar meg om pasientane våre, menneskje vi no høyrer om på radio og les om i avisa berre skal bli tal og nummer i enno ein statistikk.


Kutt i sykehuspsykiatri – kan ramme sengepost for demente:

Døgnpost for alderspsykiatri kan bli lagt ned i Ålesund

Klinikk for rus og psykiatri må gjennom nye kuttrunder. Det kan blant anna ramme alderspsykiatrisk sengepost på Sunnmøre.

Eg har arbeidd ved denne avdelinga som vernepleiar i snart fem år no, like lenge har eg fått bruk for mi kompetanse innan musikkbasert miljøbehandling. Like lenge har eg fått ta del i andre menneskje sine liv. På godt og vondt.

Eg skal fortelje litt om kvifor dette forslaget kling så dårleg i øyrene mine.

Hjarteslaga våre er musikk. Musikk er sjølve pulsen. Pulsen er heavy metal den, når han rasar avgårde slik den kan gjer på ei avdeling som vår. Hjarteslaga vår er ei ballade, når vi med stødig og trygg hand veit akkurat kva som skal til, akkurat no, for å gje pasientane våre den beste behandlinga.


Sunnmørsposten mener:

Skarpslipt sparekniv skaper uro

Ved sengeposten er det kun dei sjukaste som blir innlagd, eldre med alvorlege psykiske lidingar og/eller demens med samansette utfordringar. Mange av pasientane har også fleire somatiske sjukdommar. Ei svært sårbar pasientgruppe.

Sårbar. Ikkje svak. Tvert om. Eg siterer ein kollega av meg, ei særs dyktig sjukepleiar: Dei fleste av pasientane har vore sterke eit heilt liv.

For det er det den sårbare, men sterke, eldre pasienten møter, når alderspsykiatrisk behandling i sengepost er naudsynt. Ei tverrfagleg samansett gruppe med brei fagleg kompetanse, som kan tilby eit spesialisert behandlingstilbod.

Eg har møtt så mange pasientar, menneskje med ei historie, noko å fortelje, med rynker i ansiktet, træler i hendene og visdom i blikket. Eg har høyrt så mange fortelje om levd liv, av og til har eg høyrt det frå dei næraste fordi pasienten har vore for sjuk til å fortelje det sjølv.


Demensforeningen reagerer sterkt på forslag til nedleggelse:

– Mange svært sjuke som blir berørte

– Bare tanken på at sengeposten kan bli lagt ned er helt utrolig, sier Inger Storheim i Ålesund og omegn demensforening. Hun tenker spesielt på pasienter med alvorlig demens.

Vi er musikk. I møte med pasienten, og i det som skjer i møtet mellom menneskje blir vi musikk. For pasientane våre. For mange av dei sjukaste er vi den som held rytmen. Den som held pulsen gåande i ballade, ikkje heavy metall.

Vernepleie er å synleggjere og motverke samfunnsskapte barrierar. Vernepleie er å ha pasienten sitt behov som utgangspunkt. Eg unner ingen å sitte med den oppgåva det er å gjere slike kutt. Det er likevel mi plikt som vernepleiar, å no synge ut for dei som ikkje kan!


Eg hadde kjent deg i snart to veker. Du var så redd. Du visste ikkje kva eg ville og eg, visste ikkje kva du meinte. Eg prøvde alt. Saumfarte hovudet mitt, eg hadde jo lest alt av pensum på skulen, vore på kvar einaste forelesning, gitt alt på eksamen. Likevel visste eg knapt kva for ei bok eg skulle begynne å leite i.

Då såg eg ein cd på nattbordet ditt. Og eg visste at spor nummer åtte på den plata hadde eg sunget mange gonger før.

I wish I had a river so long,

I would teach my feet to fly.

Oh, I wish I had a river I could skate away on.


Du var ikkje redd lengre, vi hadde funnet vår tone. Det var du, eg og Joni Mitchell tilbake i 1971

Eg seier ikkje at faget vårt er så enkelt som å syngje ein song. Det er alt anna enn det i tillegg. Det er ikkje gjort i ei handvending. Det er målretta miljøarbeid, det er relasjonelt arbeid, det er omsorg, det er varme, augneblink som krev fagleg baserte skjønnsvurderingar. Det er musikken eg snakkar om. Spesialisert behandlingstilbod som ikkje kan tilbys på nokon andre avdelingar.

Det er disharmonien i øyrene mine no.

Det uroar meg at det ikkje er noko likeverdig behandlingstilbod om sengeposten forsvinn.

Det som uroar meg aller mest er likevel, kven som skal sjå at det er spor 8 på plata til Joni Mitchell du treng, akkurat no.

-------------------------------------------

Har du noe på hjertet? Send innlegget ditt til meninger@smp.no.

Her finner du alt meningsstoffet på smp.no!