Frå «Kvardagsfortellingar» av Janne Kristin Lid:

Ei adventsfortelling

Første desember kom ikkje med fint ver dette året. Regn og ruskever, og mørke morgontimar.

Snart jul: Illustrasjon til «Ei adventsfortelling» i «Kvardagsfortellingar» av Janne Kristin Lid.   Foto: Oddgeir Nossen

Reportasje

Dagslyset kjempa seg fram, men hadde ikkje heilt overtaket sjølv midt på dag.

Ho og han, eit par godt samansveisa gjennom mange år, med fine dagar og nokre vanskelege.

Arbeidsdagen var over, middagen ferdig og ho gjekk mot kontoret. Skulle berre pusle med nokre småting. Då såg ho det, på kommoden i gangen, ein flat anonym pakke i gråpapir. Utan pynt eller band, med eit stort 1-tal skrive på.

«Kan det vere», tenkte ho, «adventskalender til meg?» Ho plukka opp pakken forsiktig, og tok den med inn i stova.

«Er den til meg? - Har eg fått kalender?»

Smilet hans lurte i munnvikane.

«Det kan no hende.»

Ho pakka opp og fann ein skrapekalender. Ivrig skrapa ho alle rutene i ein gong. Like greit så det ikkje vart gløymt i julestria. Det vart ikkje premie. Men gleda over omtanken varte likevel lenge.

2. desember kom like regnfull som den første. Ho og han gjorde sine daglege plikter, og tanken på fleire kalendergåver var ikkje i nærleiken. Ho hadde no fått kalender for heile adventstida dagen før.

Ein rask tur innom soverommet, og der såg ho det. Same gråpapiret, men ei anna form og eit 2-tal på. Denne gongen skjulte papiret to gode tursokkar. I tida framover dukka det opp ei overrasking kvar dag. På nye stadar der ho minst venta det. I kommoden då ho henta julepapir, i veska før ho for på jobb, i skrivesakene på kontoret. Pakkane inneheldt ikkje dyre flotte gåver, men alltid noko ho sette pris på. Favorittlakrisen, gåvekort på massasje, ein god sjokolade.

Den 9. desember var ho trøtt då ho vakna. Ho tusla rundt og gjorde seg klar til jobb. Han hadde allereie gått ut døra. Ho opna brødskuffa for å starte på matpakken. Der låg pakke nummer 9. Den vesle pakken vart med til frukostbordet og opna då ho drakk te. Ut av gråpapiret kom det til syne ein liten pose med to små julemenn i, baka av han, kvelden før då ho var på vift. Spora etter baksten var godt skjult, alt rydda og ordna.

Ho fekk tårer i augene der ho sat og såg på kakefigurane og kjende på omtanken. Brått kom ho på ei setning ho hadde høyrt før, på radio. Sagt av ei anna dame, til ein annan mann. Hjartet var varmt av gode kjensler og setninga klang inni henne;

«Heldig er eg som er elska av deg.»


Kvardagsbetrakningar samla i ei ny bok:

Ord for ord kan grått bli til glitter

Små glimt av lykke og lærdom kan kome snikande i kvardagen, og då skriv Janne Kristin Lid dei ned.


Har du lyst til å lese fleire forteljingar? Her er ei til av Janne Kristin Lid:


Frå «Kvardagsfortellingar» av Janne Kristin Lid:

Brevet

Konvolutten var skjør, den hang berre så vidt saman nokre stader. Papiret var gulna etter alle åra som var gått. Tynnslite etter hender som hadde skrive orda, og hender som hadde tatt imot, og lese brevet.