Regionreform:

«Viktig å få sett sluttstrek for omkampar»

Store ord: KrF-nestleiar Kjell Ingolf Ropstad meiner at regionreformen er det største distriktspolitiske løftet i nyare tid. Det er å ta hard i.  Foto: NTB Scanpix

I beste fall er dette ein god start. I verste fall eit slag i lause lufta

Leder

Fleirtalet i Stortinget har sett endeleg strek for debatten om kor mange fylke vi vil bli ståande att med etter regionreforma. Talet er elleve, same kor mange i Viken, i Troms og Finnmark eller i Senterpartiet som meiner noko anna.

Tidenes distriktsløft kan ende med tvangssammenslåing

Enigheten om regionreformen i Stortinget kan ende med at Troms og Finnmark blir tvangssammenslått.


Tida for omkampar er definitivt forbi. Dette er den viktigaste avklaringa i semja mellom regjeringspartia og Kristeleg folkeparti. No kan fylkespolitikarane i samanslåingsfylka endeleg konsentrere seg fullt og heilt om å få til eit best mogeleg løp fram til samanslåing i 2020.

Samtidig er lista over nye oppgåver til fylka lovande lang. Her er det synleggjort ei meir reell vilje til flytting av makt enn det som var utgangspunktet. Venstre og Kristeleg folkeparti har fått visse gjennomslag. Likevel er denne lista langt frå nokon garanti for reform-suksess.

Framleis ber reforma preg av at den er unnfanga i ein lystig flørt mellom Høgre og Framstegspartiet og det som då var støttepartia – KrF og Venstre. Flytting av makt er ikkje hovudfokuset verken til Høgre eller Frp. Difor er det for tidleg å seie kva det endelege resultatet av dette blir.

Kommunal- og regionalminister Monica Mæland stiller rett nok villig opp i som gudmor, men vel framme med gåvebordet er ho mindre raus. Det mest handfaste som kan gi fylkeskommunane meir musklar er ansvaret for administrasjonen av fylkesvegnettet og midlar til næringsutvikling.

Nokre av dei andre større pakkane på gåvebordet får vi ikkje opne enno. Det gjeld overføring av kulturinstitusjonar, barnevern og næringsretta forsking og kompetansepolitikk. Det skal utgreiast. Andre punkt handlar minimale ressursar både i årsverk og pengar.

Leder 18. september:

«Den intense motstanden mot å flytte noe fra Oslo»

To av landets største entreprenører rykker ut og advarer mot at deler av vegvesenet legges til de nye regionene.


Når KrF-nestleiar Kjell Ingolf Ropstad omtalar dette som det største distriktsløftet i nyare tid, er det difor å ta hardt i. Det seier meir om behovet for å selje inn dette som ein partipolitisk siger enn om realitetar.

Om lista er lovande, gjenstår det å sjå kva dette til slutt materialiserer seg i. I beste fall er dette ein god start. I verste fall eit slag i lause lufta som langt frå forsvarer ein reform der den største regionen skal femne 1,2 millionar innbyggarar.